نوشته‌ها برچسب‌خورده با: رهبران

ماندلا: رهبری با 27 سال مقاومت مدنی در زندان

آفBIO-MANDELA-WINNIE-RELEASE

نلسون ماندلا رهبر جنبش مخالف تبعیض نژادی بین سفید پوستان و سیاه پوستان آفریقای جنوبی ، در حالی بعنوان یکی از الگوهای مبارزات بی خشونت شناخته می شود که در تجربه مبارزاتی اش، هم دوره ای از مبارزه مسلحانه و هم دوره ای از مبارزه صلح طلبانه ثبت است. اما آنچه موجب شهرت او شده، ناشی از 27 سال مقاومت مدنی در زندان و تلاش برای گذار کشورش به دموکراسی با مشی مسالمت آمیز و عاری از خشونت، پس از آزادی در سال 1990 است.

فعالیت مبارزاتی ماندلا از سال 1948 با روی کارآمدن حزب ملی گرا که اکثریت آن را طرفداران سیاست جدایی نژادی آپارتاید تشکیل می دادند، با مشی مسالمت آمیز آغاز شد. سیاست مبارزاتی ماندلا که بر مبانی خشونت پرهیزی استوار بود، در طول مبارزه به مرحله نبرد مسلحانه و چریکی بعنوان آخرین راه ممکن رسید. ماندلا که همواره بر مشی مبارزه مسالمت آمیز تاکید داشت در سال 1961 برای اولین بار و طی کنفرانس فراگیر آفریقا،  تشکیل اومخونتووه سیزوه (به معنی نیزه ملت) که بر اساس ایرگو، نهضت چریکی یهودیان تشکیل شده بود را اعلام و مبارزه نظامی علیه آپارتاید را آغاز کرد. با تشکیل این نهاد نظامی ، ماندلا عملا بنیانگذار شاخه نظامی کنگره ملی آفریقا شد. ماندلا کارکرد این نهاد نظامی را خرابکاری علیه آپارتاید دانست و اعلام کرد اگر عملیات خرابکارانه به آپارتاید خاتمه ندهد، به جنگ چریکی علیه آپارتاید روی می آورد، تهدیدی که در دهه 1980 عملیاتی شد. اما این مبارزات به زندانی شدن او منجر شد.

ماندلا در دادگاه، دلیل توسل به خشونت را، تنها راه ممکن برای دفاع از حقوق سیاه پوستان دانست و اعلام کرد: در طول زندگی ام خود را وقف مردم آفریقا کرده ام. با استیلای سفید پوستان و سیاه پوستان مبارزه کرده ام. بدنبال آرمان جامعه ای آزاد و دموکراتیک که همه در آن در توازن و با فرصت هایی برابر زندگی کنند بوده ام. این آرمان من است که امیدوارم با آن زندگی کرده و بدان دست یابم. اما اگر نیاز باشد آماده ام برای این آرمان بمیرم. دادگاه ماندلا را مجرم شناخت و او را به حبس ابد محکوم کرد. او در زندان کتاب «راه طولانی آزادی» را نوشت. حبس پایان مبارزه ماندلا علیه آپارتاید نبود. او از درون زندان با کنگره ملی آفریقا در ارتباط بود و به مبارزه ادامه می داد. او هیچگاه حاضر به پذیرش آزادی از زندان در قبال محکوم کردن مبارزه مسلحانه علیه آپارتاید نشد، چراکه معتقد بود آپارتاید تمام راههای مبارزه بی خشونت را مسدود کرده و به استیلای خود ادامه می دهد. مبازره او از درون زندان آنقدر ادامه یافت تا کنگره ملی آفریقا رسما خواستار آزادی او شد و فردریک د کلرک، رئیس جمهور آفریقای جنوبی هم دستور آزادی او و دستور ممنوعیت فعالیت کنگره ملی آفریقا را صادر کرد.

ماندلا در روز 11 فوریه 1990 از زندان آزاد و همان روز طی یک سخنرانی پاینبدی خود به صلح و آشتی با سفید پوستان را اعلام ولی در عین حال تصریح کرد که توسل به مبارزه مسلحانه صرفا اقدامی دفاعی در برابر خشونت آپارتاید بود و ابراز امیدواری کرد که شرایطی برای حل مساله از طریق مذاکره فراهم شود تا دیگر نیازی به مبارزه مسلحانه نباشد. در واقع او از فن مذاکره برای پایان دادن به خشونت و تحقق صلح بهره جست. ماندلا در طول مذاکرات، ایفای حق رای به رنگین پوستان در انتخابات ملی و محلی را مورد توجه قرار داد. تا در نهایت در 27 آوریل 1994 او بعنوان رهبر کنگره ملی آفریقا، به سمت ریاست جمهوری برگزیده و دولت اتحاد ملی آفریقا را تشکیل داد. او در طول سالهای 1994 تا 1998 در مقام ریاست جمهوری، مسوولیت دوره انتقال قدرت از آپارتاید به دموکراسی را برعهده گرفت و تشکیل دولت دموکراتیک آفریقای جنوبی را رهبری کرد.

دعوت جامعه رنگین پوستان آفریقا به حمایت از تیم ملی راگبی در طول برگزاری مسابقات جام جهانی در سال 1995، از جمله مشهورترین اقدامات ماندلا برای برقراری «آشتی ملی» میان رنگین پوستان و سفید پوستان بود. او با پوشیدن پیراهن تیم ملی راگبی، که تا آن زمان میان جامعه رنگین پوستان منفور بود، کوشید از نفرت مردم بکاهد و مسبب آشتی ملی شود.

مخالفت با قوانین ناعادلانه از طریق نافرمانی مدنی، روش مبارزاتی ماندلا بود. او معتقد بود نقض قوانین ناعادلانه و ظالمانه، روشی اخلاقی و عملی برای نشان دادن روح بی عدالتی این قوانین است. به باور ماندلا، شکستن قوانین ناعادلانه و تحمل زندان، احترام به قانون است نه زیر پا گذاشتن قانون، چراکه اولین شرط صحت هر قانونی عادلانه بودن آن است. در واقع این منطق مبارزاتی ماندلا بود که پس از تحمل 27 زندان، جنبش ضد آپارتاید را به پیروزی رساند.

نلسون ماندلا رهبر مبارزات مردم آفریقای جنوبی علیه آپارتاید، از سال 1999 با خاتمه دوره ریاست جمهوری، فعالیت در زمینه حقوق بشر و مبارزه با بیماری ایدز را جایگزین فعالیت سیاسی کرد. او اینک با گذراندن 90 سالگی خود با مبارزان بیماری ایدز همکاری می کند.

منبع: مرکز مطالعات دفاع استراتژیک بی خشونت

دسته‌ها: مقالات, رهبران بی خشونت | برچسب‌ها: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

وب‌نوشت روی وردپرس.کام. پوسته: Adventure Journal کاری از Contexture International.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: